Nasz miesięcznik

Wydawnictwa

Katalog agroturystyczny

 

Zagrody Edukacyjne

 

 

Publikacje

Gospodarstwa opiekuńcze

Rolnictwo społeczne to zespół działań wykorzystujących zasoby rolne ‒ roślinne i zwierzęce, służące tworzeniu świadczeń społecznych na obszarach wiejskich lub podmiejskich. Działania te to rehabilitacja, terapia, chronione miejsca pracy, uczenie się przez całe życie i inne działania przyczyniające się do integracji społecznej. W takim ujęciu chodzi m.in. o stworzenie, w ramach gospodarstwa rolnego, warunków umożliwiających osobom o szczególnych potrzebach uczestnictwo w codziennych zajęciach w gospodarstwie, aby zapewnić rozwój i postępy tych osób oraz poprawić ich samopoczucie. Gospodarstwo opiekuńcze to pewien szczególny typ gospodarstwa społecznego. W znaczeniu ogólnym opieka rozumiana jest tu szeroko, jako troszczenie się, dbanie o kogoś, doglądanie, pilnowanie kogoś, a także udzielanie pomocy osobom potrzebującym, czyli tym, którzy z różnych powodów znajdują się tymczasowo lub trwale w trudnej sytuacji życiowej. To idea łącząca rolnictwo z opieką nad osobami, które wymagają takiego wsparcia.

Katarzyna Sikora, Wrocław 2018

Zmodyfikowano: 07.02.2019

Produkcja żywca wołowego. System QMP oraz chów i hodowla bydła

Dostępność użytków zielonych jest podstawowym czynnikiem przy planowaniu produkcji bydła mięsnego, co stawia wschodnie rejony Polski w korzystnym świetle przy planowaniu hodowli bydła mięsnego. Kolejnym czynnikiem sprzyjającym zwiększaniu pogłowia bydła mięsnego jest zmiana profilu produkcji. W Polsce stale maleje liczba gospodarstw zajmującą się chowem bydła mlecznego i produkcją mleka. Największy spadek występuje w gospodarstwach utrzymujących od kilku do kilkunastu krów i posiadających niewielką powierzchnię paszową. Produkcja mleka w tych gospodarstwach jest pracochłonna i nieopłacalna. Koszty produkcji zaś – wysokie. Potrzeba nowych inwestycji i modernizacji, a możliwości powiększania stada są ograniczone ze względu na brak powierzchni paszowej.

Jan Burblis, Wrocław 2018

Zmodyfikowano: 07.02.2019

Działanie Rolnictwo ekologiczne w ramach PROW 2014‒2020

Działanie to ma za zadanie wspierać gospodarstwa, które zdecydują się rozpocząć produkcję metodami ekologicznymi oraz gospodarstwa, które nadal chcą prowadzić ten system produkcji. Zgodnie z przepisami Unii Europejskiej, płatność ekologiczna może być przyznawana do powierzchni upraw ekologicznych. Chów zwierząt stanowi integralną część gospodarstwa ekologicznego. Przyczynia się do równowagi systemów produkcji rolnej poprzez zapewnienie roślinom składników pokarmowych, do zachowania współzależności gleba – roślina, roślina – zwierzę i zwierzę – gleba. Ekologiczna produkcja zwierzęca jest działalnością związaną z ziemią. Nie można prowadzić ekologicznej produkcji zwierzęcej nie mając ziemi, głównie ze względu na uzyskanie paszy pochodzącej z upraw ekologicznych oraz prowadzenia wypasu w okresie pastwiskowym. Zwierzęta muszą mieć dostęp do obszarów swobodnego wypasu i wybiegów, a liczba zwierząt na jednostkę powierzchni jest ograniczona. Produkcja zwierzęca musi być zintegrowana z produkcją roślinną, a wszelkie formy zanieczyszczeń ograniczone do minimum.

Urszula Bogusiewicz, Wrocław 2018

Zmodyfikowano: 07.02.2019

Gospodarka wodno-ściekowa oraz postępowanie z odpadami

Każdy z nas chciałby żyć w czystym nieskażonym środowisku, pić czystą wodę, oddychać czystym powietrzem, kąpać się w czystych jeziorach, rzekach i morzu. Dbanie o środowisko to przede wszystkim odpowiedzialność, myślenie o przyszłości i pozostawienie czystego świata przyszłym pokoleniom. Można to osiągnąć zarówno globalnie, jak i w każdym gospodarstwie rolnym i domowym. Ze względu na niezbyt wysokie zasoby wodne w Polsce, korzystanie z wód powinno odbywać się w sposób oszczędny i racjonalny. Obowiązek dążenia do unikania strat wody polega na jej właściwym wykorzystaniu oraz na wprowadzaniu nowoczesnych urządzeń technicznych.

Urszula Kozaczuk, Wrocław 2018

Zmodyfikowano: 07.02.2019

Bezpieczeństwo w przetwórstwie żywności – dobre praktyki higieniczne i produkcyjne, system HACCP

Przetwórstwo żywności w gospodarstwach rolnych odbywa się najczęściej w ramach rolniczego handlu detalicznego (RHD) lub działalności marginalnej, lokalnej i ograniczonej (MOL). Rolnicy wprowadzają też na rynek wyprodukowane w swoich gospodarstwach produkty nieprzetworzone, przeznaczone dla bezpośredniego odbiorcy. Poza szeregiem wymagań formalnych i organizacyjnych określonych dla każdej z tych form prowadzenia działalności, niezbędne jest spełnienie warunków dotyczących bezpieczeństwa i higieny produkcji. Bezpieczeństwo zdrowotne żywności musi być zapewnione w całym łańcuchu żywnościowym, na wszystkich etapach, począwszy od produkcji podstawowej w gospodarstwie rolnym poprzez wszystkie etapy przetwórstwa i dystrybucji, aż do stołu konsumenta.

Grażyna Norbert, Wrocław 2018

Zmodyfikowano: 07.02.2019

Integrowana ochrona kukurydzy

Nawożenie kukurydzy jest najbardziej znaczącym czynnikiem plonotwórczym, zależnym od producenta rolnego. Rolnik powinien zadbać o dostęp rośliny do składników pokarmowych, poprzez racjonalne nawożenie i kształtowanie optymalnych warunków produkcyjnych, które umożliwiają wydobycie wysokiego potencjału plonotwórczego rośliny w określonych warunkach produkcyjnych. W integrowanej uprawie kukurydzy na ziarno najwięcej problemów sprawia prawidłowe nawożenie mineralne i skuteczne zwalczanie chwastów. Różnica pomiędzy hodowlanym potencjałem plonotwórczym kukurydzy (szacowanym na około 13 ton/ha), a rzeczywistym potencjałem plonowania osiąganym w Polsce – wynoszącym średnio 6-6,5 ton/ha, wynosi około 6,5 tony. Oznacza to, że połowa potencjalnego plonu (zakodowanego w cechach hodowlanych odmian) ucieka plantatorowi. W warunkach produkcyjnych naszego regionu, z opadami wynoszącymi 600 mm w ciągu roku, możliwe jest uzyskanie plonu rzędu 11 t/ha. Jednak w przypadku wystąpienia suszy, kiedy ilość opadów rocznych to 300 mm, plony ziarna wyniosą już tylko 6,5 ton/ha.

Marian Karasek, Wrocław 2018

Zmodyfikowano: 07.02.2019

Pożytki pszczele ‒ rośliny miododajne

Każdy świadomy pszczelarz zdaje sobie sprawę z tego, że pszczoły mogą się należycie rozwijać i przynosić pszczelarzowi korzyści w postaci zbiorów miodu tylko w warunkach odpowiedniej bazy pożytkowej. Bazą pożytkową lub inaczej pastwiskiem pszczelim nazywamy zasób surowców pochodzenia roślinnego służących pszczołom jako pokarm, występujących w najbliższej okolicy pasieki (w zasięgu lotu pszczół). Pożytek pszczeli to zebrane przez pszczoły surowce pochodzenia roślinnego, wykorzystywane przez nie do wyrobu miodu i pierzgi. Pożytek pszczeli przyniesiony do ula, czyli wziątek pszczeli, to zebrane pyłki kwiatowe, nektar oraz spadź (czyli odpowiednio – pożytek pyłkowy, nektarowy lub spadziowy), będące pokarmem oraz surowcem przerabianym przez pszczoły na miód i pierzgę. Do pożytków zalicza się także kit pszczeli, czyli żywiczne wydzieliny pokrywające pąki roślin.

Jan Burblis, Wrocław 2018

Zmodyfikowano: 07.02.2019